• آیا قانون هوش مصنوعی اروپا به نوآوری هوش مصنوعی کمک می کند یا به آن آسیب می رساند؟

      آیا قانون هوش مصنوعی اروپا به نوآوری هوش مصنوعی کمک می کند یا به آن آسیب می رساند؟

      آیا قانون هوش مصنوعی اروپا  به نوآوری هوش مصنوعی کمک می کند یا به آن آسیب می رساند؟

      مقامات دولتی اروپا دستورالعمل ها یا توصیه هایی را برای هوش مصنوعی منتشر کرده اند. واضح است که مقررات هوش مصنوعی به سرعت در حال تغییر است، اما مقررات چه چیزی را برای نوآوری هوش مصنوعی ارمغان می آورد؟

      تقریباً پنج سال پیش، اتحادیه اروپا (EU) مقررات عمومی حفاظت از داده ها یا GDPR را تصویب کرد. این قانون در ماه مه 2018 به قانون کشور تبدیل شد. از آن زمان، GDPR به طرحی تبدیل شده است که سایر مقامات دولتی در سراسر جهان از آن برای پیش‌نویس مجموعه‌ای از قوانین همچون قانون حمایت از مصرف‌کننده کالیفرنیا استفاده می‌کنند.
      اتحادیه اروپا اکنون در تلاش است تا خود را به عنوان یک پیشرو در یکی دیگر از موضوعات پیشرفته، یعنی هوش مصنوعی، تثبیت کند.
      اتحادیه اروپا امیدوار است که راه او را سایر کشور ها دنبال کنند و استاندارد جهانی بالفعل برای هوش مصنوعی ایجاد کنند.
      قانون هوش مصنوعی برای مشاغل خارج از مرزهای اروپا نیز اعمال خواهد شد. دامنه پوشش آن ساده است. اگر یک شهروند اتحادیه اروپا با هوش مصنوعی شما تعامل داشته باشد، تحت صلاحیت آنها قرار می گیرید.
      اتحادیه اروپا پیش‌نویس پیشنهاد قانونی خود را در آوریل 2021 منتشر کرد. قبل از تشخیص محتوای آن، مهم است که بدانید اتحادیه اروپا هوش مصنوعی را چگونه تعریف می‌کند. این تعریف آنها است:
      هوش مصنوعی (AI) به سیستم هایی اطلاق می شود که با تجزیه و تحلیل محیط خود و انجام اقداماتی برای دستیابی به اهداف خاص، رفتارهای هوشمندانه ای از خود نشان می دهند.
      سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند صرفاً مبتنی بر نرم‌افزار باشند و در دنیای مجازی عمل کنند (مانند دستیارهای صوتی، نرم‌افزار تحلیل تصویر، موتورهای جستجو، سیستم‌های گفتار و تشخیص چهره)یا هوش مصنوعی را می توان در دستگاه های سخت افزاری (مانند ربات های پیشرفته، اتومبیل های خودران، پهپادها یا برنامه های کاربردی اینترنت اشیا) گنجاند.
      آیا قانون برای هوش مصنوعی ضروری است؟
      واقعیت این است که در مورد هوش مصنوعی به محدودیت‌هایی نیاز داریم. به هر حال، بسیاری از ما در حال برنامه ریزی هستیم که روزی با هوش مصنوعی ماشین هایمان برایمان رانندگی کنند. ما مطمئناً تضمین‌هایی می‌خواهیم تا اطمینان حاصل کنیم که هوش مصنوعی منجر به تصادف اتومبیل‌های ما نمی شود.
      واقعیت این است که وقتی به تعیین مرزهای هوش مصنوعی فکر می‌کنیم، قانون رباتیک پیشنهاد شده توسط ایزاک آسیموف در سال 1942 به ذهن خطور می کند.
      ربات نمی تواند به انسان صدمه بزند. ربات باید از دستورات انسان اطاعت کند، مگر در مواردی که چنین دستوراتی با قانون اول در تضاد باشد.
      مدل اتحادیه اروپا مبتنی بر ریسک
      در اوایل سال جاری، هوش مصنوعی توانست به راحتی یک خلبان انسان را در شبیه سازی جنگ هوایی F-16 شکست دهد. در این مورد، عموم مردم ممکن است از یک هواپیمای جنگنده کنترل شده با هوش مصنوعی نترسند، با این حال، اکثر مردم با پرتاب موشک توسط هوش مصنوعی مشکل دارند، چرا که در نتیجه قتل عام انسانی در مقیاس وحشتناکی رخ می دهد.
      بنابراین اتحادیه اروپا نسبت به تنظیم قانون در این حوزه اقدام کرده است. قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا بر چهار دسته خطر تمرکز دارد:ریسک غیر قابل قبول- ریسک بالا- ریسک محدود- ریسک حداقل.
      نمونه ای از خطر غیرقابل قبول، کنترل موشک های بالستیک است. هر چیزی که به عنوان یک خطر غیرقابل قبول طبقه بندی شود، قابل بحث نیست. در حال حاضر، احتمالاً این ایده خوبی است. موارد استفاده که در رده پرخطر قرار می گیرند مشمول تعهدات سختگیرانه هستند.
      نمونه ای از حداقل خطر می تواند عمل پر کردن یخچال در زمانی که شیر و تخم مرغ در حال اتمام است، باشد.
      اقدامات انجام شده توسط ربات ها یا هوش مصنوعی می تواند به افراد آسیب برساند. به همین دلیل است که ما به برخی از مرزهای نظارتی نیاز داریم. در همین راستا شرکت های بزرگ فناوری مانند مایکروسافت و گوگل متعهد شده اند از قوانین هوش مصنوعی حمایت کنند.
      مدیرعامل گوگل در چند مورد گفته است که هوش مصنوعی باید قانونمند شود و تلاش برای تصویب قوانین اتحادیه اروپا می تواند به عنوان نقطه شروع عمل کند.ا این در حالی است که واضع است که شرکت های بزرگ فناوری صدها میلیون دلار صرف لابی گری می کنند. شرکت‌های بزرگ فناوری به دنبال تاثیر بر سیاستمدارانی که این قانون را تهیه می‌کنند هستند.
      در قانون اتحادیه اروپا همچون GDPR، جریمه برای عدم رعایت شدید است. در شکل فعلی، جریمه‌های تحت قانون هوش مصنوعی به طور بالقوه می‌تواند به ۶ درصد از درآمد جهانی یک شرکت برای جدی‌ترین تخلفات برسد.اعدادی به این بزرگی می تواند برای یک سازمان دردسرساز باشد.
      یکی از زمینه هایی که در پروژه فعلی به آن پرداخته نشده است، موضوع حقوق مالکیت معنوی است. برای مثال، اگر هوش مصنوعی یک قطعه موسیقی بسازد، چه کسی حق مالکیت آن موسیقی را دارد؟ اگر هوش مصنوعی دیگری از همان ملودی در قطعه دیگری استفاده کند چه اتفاقی می افتد؟ آیا نقض حق چاپ است؟
      در پایان این که، ما به برخی مرزها برای امنیت انسانی نیاز داریم. همچنین باید مطمئن شویم که هوش مصنوعی به افرادی که از امتیاز اجتماعی برای جلوگیری از حق استفاده می کنند، برتری می دهد.
      مهمتر از آن، ما به یک تلاش آموزشی در کل جهان برای آموزش شهروندان در مورد مسائل پیچیده مربوط به هوش مصنوعی و چگونگی تغییر جهان برای همیشه نیاز داریم.

      *سپنتا سیدصالحی
      نظر کاربران
      نام:
      پست الکترونیک:
      شرح نظر:
      کد امنیتی:
       
تمامی حقوق برای مرکز ملی فضای مجازی محفوظ است. هر گونه کپی‌برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.