• طبقه بندی مقالات
    • قوانین اتحادیه اروپا، چارچوب دسترسی نوجوانان به خدمات اینترنتی
      مقامات اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۶، مقررات مربوط به حفظ حریم خصوصی داده‌ها را تصویب کردند و سرانجام مقررات عمومی حفاظت از داده اتحادیه اروپا (GDPR) در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۱۸ به اجرا درآمد. این مقررات، شفافیت و کنترل بیشتری در مورد نحوه استفاده از داده‌ها توسط بخش خصوصی و دولتی فراهم می‌کند. از سوی دیگر می‌تواند از دسترسی نوجوانان زیر ۱۶سال به شبکه‌های اجتماعی جلوگیری کند. قوانین جدید می‌تواند نوجوانان را از خدمات اینترنتی مانند شبکه‌های اجتماعی، خدمات پیام‌رسانی یا هر چیز دیگری که داده‌هایشان را پردازش می‌کند، بدون رضایت صریح والدین یا سرپرست خود منع کند.
      پیش از این، کشورهای اروپایی قوانینی شبیه به قانون حمایت از حفظ حریم خصوصی آنلاین کودکان در ایالات متحده (COPPA) داشتند که کودک زیر ۱۳سال برای ارائه اطلاعات شخصی به موافقت و تائید والدین نیاز داشت، اما در سال ۲۰۱۶ نیاز به موافقت والدین از ۱۳ به ۱۶ سال تغییر کرد. البته این قوانین به هر کشور عضو اتحادیه اروپا اجازه می‌دهد تا در مورد سن تصمیم بگیرد. کشورها می‌توانند همان ۱۳سال را ملاک بگیرند یا این سن را به ۱۶سال افزایش دهند.

      اجرای متفاوت در کشورهای عضو اتحادیه اروپا
      بودن در دنیای دیجیتال که به عنصر اصلی زندگی نوجوانان تبدیل شده است، گاهی کاربران را ملزم می‌کند تا به یک شخص حقیقی یا حقوقی، مقامات دولتی، سازمان یا نهاد دیگر اجازه دهند تا از داده‌های شخصی آنها (به عنوان مثال نام، تاریخ تولد و غیره) استفاده کنند. برای نمونه می‌توان به پردازش داده‌ها برای اهداف تبلیغاتی اشاره کرد. استفاده از اطلاعات شخصی به رضایت آن فرد نیاز دارد. در مورد داده‌های کودکان معمولا رضایت والدین لازم است. با این حال، از سنین مشخص به بعد ممکن است از کودکان خواسته شود رضایت خود را به همراه والدینشان ارائه دهند یا رضایت کودک ممکن است کفایت کند.
      همانطور که گفته شد از ۲۵ مه ۲۰۱۸، مقررات ملی با مقررات عمومی حمایت از داده(GDPR) جایگزین شد. با این حال، GDPR در ماده ۸، اختیار را به کشورهای عضو واگذار می‌کند.
      ذینفعان این قانون به دو نکته توجه دارند: یکی اینکه اطلاعات مربوط به فردی (کودک یا والدین) که نیاز به رضایت دارد، غالبا نامشخص است. و دوم اینکه ممکن است پیامد این قانون، انکار ارائه خدمات به کودکان و دور نگه داشتن آنها از اینترنت تا رسیدن به سن خاصی باشد که این هدفی نیست که توسط GDPR دنبال می‌شود.
      ماده ۸ مقررات عمومی حفاظت از داده اتحادیه اروپا (GDPR) شامل شرایط خاصی در مورد رضایت برای پردازش داده‌های شخصی کودکان است. این قانون همگانی مقرر می‌کند که همه جوانان زیر ۱۶ سال به موافقت والدین برای خدمات جامعه اطلاعاتی نیاز دارند. با این حال کشورهای عضو می‌توانند تصمیم بگیرند که این آستانه سنی را به ۱۵، ۱۴ یا ۱۳ سال کاهش دهند. در طی چند سال گذشته، اقدامات اجرایی ملی (پیش‌نویس)، مشاوره ملی یا راهنمایی توسط مقامات حفاظت از داده‌ها(DPA) در سراسر اتحادیه اروپا انجام شده است. تحقیقات در مورد رویکردهای مختلف ملی بر اساس اسناد رسمی و عمومی نشان می‌دهد برخی از دولت‌های عضو اتحادیه اروپا در طول اجرای ماده ۸ این قانون، عقیده خود را تغییر داده‌اند.
      تصویر زیر وضعیت فعلی کشورهای عضو اتحادیه اروپا در رابطه با اجرای ماده ۸ را نشان می‌دهد:





































      فشار بر سیلیکونولی
      بنگاه‌های فناوری آمریکایی از جمله فیس‌بوک و گوگل طی سال‌های اخیر به‌طور فزاینده‌ای با تصمیمات اروپا روبرو شده‌اند و تحت نظارت جدی پیرامون حفظ حریم خصوصی قرار گرفته‌اند.
      مقررات عمومی حفاظت از داده اتحادیه اروپا (GDPR) ضمن ارائه برخی از حمایت‌ها برای شهروندان اروپایی می‌تواند عواقب ناخواسته‌ای، هم در اروپا و هم در سیلیکون‌ولی (جایی که بیشتر غول‌های فناوری آنجا مستقر هستند) در پی داشته باشد. شرکت‌های واقع در سیلیکون‌ولی اگر این مقررات را نقض کنند، با جریمه‌های بسیار سنگین (بین ۲ تا ۵ درصد درآمد سالیانه‌شان یا تا سقف ۲۰ میلیون یورو) مواجه می‌شوند.
      لایحه حفظ داده pan-European نتیجه این تغییر نگرش نسبت به حریم خصوصی داده‌هاست و به دنبال اقدام چند سال پیش دیوان دادگستری اروپا برای جلوگیری از انتقال داده‌های شهروندان اروپایی به ایالات‌متحده شکل گرفته است.

      مخالفان
      شرکت‌هایی که مایل هستند به افراد زیر ۱۶سال اجازه دهند از خدمات خود از جمله فیس‌بوک، اسنپ‌چت، واتس‌اپ و اینستاگرام استفاده کنند، باید رضایت صریح سرپرست قانونی نوجوانان را به‌دست آورند. در این قانون آمده است: «پردازش داده‌های شخصی کودک زیر ۱۶ سال فقط در صورتی مجاز است که چنین رضایت‌نامه‌‌ای از طرف سرپرست کودک داده شود.» تا قبل از این قانون، شرکت‌هایی مانند فیس‌بوک به کاربران بالای ۱۳ سال اجازه می‌دادند تا عضوی از آنها شوند.
      تصویب این قانون، واکنش‌های فوری گروه‌های پیشرو در زمینه امنیت فضای مجازی در سراسر اروپا را در پی داشت. آنها ادعا کردند که افزایش سن در واقع با انکار دسترسی آنها به رسانه‌های اجتماعی به نوجوانان آسیب می‌رساند، بسیاری از جوانان، اطلاعات سالمی از شبکه‌های اجتماعی می‌گیرند و به خدمات حیاتی دسترسی دارند. این امر با توجه به اینکه اینترنت نخستین راهی است که بسیاری از جوانان به جستجوی اطلاعات می‌پردازند، پیامدهای بزرگی دارد، حتی ممکن است ناقض کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل باشد که تضمین می‌کند کودکان، حق آزادی بیان از طریق هر رسانه‌ای را به انتخاب خود دارند.
      جنیس ریچاردسون (Janice Richardson)، هماهنگ‌کننده سابق شبکه امن‌ اینترنتی اروپا و مشاور سازمان فناوری اطلاعات سازمان ملل متحد، ITU و شورای اروپا در زمان تصویب این قانون گفته: «جابجایی سن از ۱۳ به ۱۶، نشان‌دهنده تغییر اساسی در سیاست است که به نظر می‌رسد هیچ مشاوره عمومی‌ای برای این تصمیم نشده است.»
      او معتقد است: «این تغییر سن، جوانان را از فرصت‌های آموزشی و اجتماعی به طرق مختلف محروم می‌کند، در حالی که هیچ محافظتی از او نیز فراهم نمی‌کند (و احتمالا حتی محافظت کمتر می‌شود).»
      لری مگید (Larry Magid)، مدیر اجراییConnectSafely.org می‌گوید: «این قانون روی درصد بسیار قابل توجهی از جوانان و به‌ویژه آسیب‌پذیرترین آنها که به دلایل مختلف قادر به اخذ رضایت والدین نیستند، تاثیر خواهد داشت.»
      این تغییرات به‌طور قانونی از دسترسی نوجوانان به شبکه‌های اجتماعی در میان سایر خدمات اینترنتی جلوگیری می‌کند، مگر اینکه والدین یا سرپرست رضایت دهند، اما احتمالا مانع از دسترسی آنها به این خدمات نمی‌شود.
      فیس‌بوک قبل از سال ۲۰۰۶، وقتی برای عموم مردم باز شد، فقط به کاربران ۱۷ سال به بالا اجازه ورود می‌داد، اما این مانع ورود نوجوانان نشد. بیشتر حساب‌های شبکه‌های اجتماعی، تاریخ تولد را برای ساخت حساب کاربری درخواست می‌کنند، اما راهی برای تایید اطلاعات ندارند.
      برخلاف بزرگسالانی که در بیش از ۱۸ سرویس ثبت‌نام می‌کنند، مانند سایت‌های سرگرمی بزرگسالان که غالبا از کارت اعتباری به‌عنوان بخشی از تایید سن استفاده می‌کنند، تایید سن نوجوانان زیر ۱۷ سال از این طریق امکان‌پذیر نیست.
      بزرگ‌ترین چالش شرکت‌های فناوری درمورد این قانون، اداره کردن آن است. متوقف کردن دسترسی نوجوانان زیر ۱۶ سال به پیام‌رسان‌ها، شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های دیگر بسیار مشکل است.
      همانطور که می‌دانیم اکثریت قریب به اتفاق نوجوانان صرف نظر از قانون، دسترسی به رسانه‌های اجتماعی را انجام داده و ادامه خواهند داد. نگرانی این است که این آیین‌نامه، نوجوانان را به سمت سرویس‌هایی سوق دهد که هیچگونه توجهی به امنیت و حفظ حریم خصوصی نداشته باشند، همچنین باعث می‌شود عده‌ای بدبینانه قانون را نادیده بگیرند و درباره سن خود دروغ بگویند.

      نسل هزارهاز حریم خصوصی چه میداند؟
      GDPR، اصلی‌ترین قانون حمایت از داده‌ها برای یک نسل است. این نسل شامل «هزاره‌ها» (millennials) یا «بومیان» دیجیتال خواهد بود که زندگی اجتماعی و تحصیلات آنها با صفحه‌نمایش لمسی و استفاده از اپلیکیشن‌ها گره خورده است. به‌عنوان مثال، مقررات GDPR در مورد نیاز به رضایت والدین و حق حذف محتوای مربوط به شما در شبکه‌های اجتماعی، تلاشی برای ایجاد کنترل شخصی در عصر داده‌های بزرگ است. نوآوری دیگر و موردی که اجرای آن نیاز به تفکر دقیق دارد، چارچوبی برای محافظت از حق کودکان در محافظت از داده است؛ یک چالش بزرگ برای اتحادیه اروپا با توجه به حساسیت نسبت به موضوع و تنوع برداشت‌های ملی از زمانی که دقیقا کودک بالغ می‌شود.
      امروزه نوجوانان زندگی وابسته به فناوری‌ای دارند. اما آیا آنها برداشتی متفاوت از حریم شخصی نسبت به نسل‌های قبل دارند؟ اگر می‌توان حریم خصوصی را آزادی از دخالت اشخاص قدرتمند تصور کرد، شاید شگفت‌آور نباشد که نوجوانان بیشتر از دولت یا شرکت‌های اینترنتی، نگران مراقبت از فضای صمیمی خود از والدین و معلمان باشند.
      بیشتر هزاره‌های انگلیس، هشدار «خطر غریبه» را شنیده‌اند (شعاری که سعی می‌کند خطر صحبت با افرادی را که نمی‌شناسید، تبلیغ کند.) مجامع، گفتگوها و پوسترهایی که در مدرسه و اطراف آن وجود دارد این را برای نوجوانان دشوار می‌کند که فراموش کنند تهدیدکننده‌ای به نام اینترنت و شبکه‌های اجتماعی وجود دارد. با این حال، بیشتر نوجوانان معتقدند که برای اطمینان از ایمنی و حفظ حریم خصوصی آنلاین (نگه داشتن حساب اینستاگرام خود به‌صورت خصوصی) اقدامات احتیاطی کافی را انجام می‌دهند. اما آیا این مورد به این دلیل است که آنها واقعا حریم خصوصی را حفظ کرده‌اند؟ یا اینکه درک آنها از حریم شخصی متفاوت از بزرگسالان است؟
      چه بخواهیم چه نخواهیم شبکه‌های اجتماعی بخش بزرگی از زندگی نوجوانان را در برمی‌گیرند. فواید این شبکه‌ها غیرقابل انکار است. اتکای نوجوانان به تلفن‌های همراه برای بسیاری از نسل‌های قدیمی ناخوشایند است. این اتفاق چند دلیل دارد. اولی به مقایسه «روزهای خوب قدیمی» که کودکان مجبور بودند برای سرگرمی به بیرون بروند با نحوه سرگرم کردن کودکان در حال حاضر برمی‌گردد. امروزه کودک کاری که باید انجام دهد دسترسی به نزدیکترین وسیله الکترونیکی است، آن را روشن می‌کند و به صفحه نمایش خیره می‌شود. البته همه چیز گذشته هم خوب نبوده و پیش از عرضه شبکه‌های اجتماعی نیز نژادپرستی، سوءاستفاده و … وجود داشته است. با این وجود، درست است که استفاده از صفحه نمایش به عنوان تنها منبع سرگرمی می‌تواند مضر باشد. مطالعات نشان می‌دهد وقتی کودک با عدم وابستگی به فناوری بزرگ می‌شود، می‌تواند نحوه تفکر و چگونگی تمرکز آنها را تغییر دهد. بنابراین، واضح است که کودکان باید از نظر زمان نمایش و دیگر فعالیت‌ها مانند خواندن، ورزش و هنرهای خلاق، تعادل داشته باشند. دلیل دوم اینکه ممکن است نسل‌های قدیمی نسبت به استفاده مداوم از تلفن هزاره‌ها نسبت به امنیت و حفظ حریم شخصی افراد در اینترنت تردید کنند. این یک نگرانی واقعی است. با رواج روزافزون شبکه‌های اجتماعی، نوجوانان مجبورند روش صحیح به اشتراک گذاشتن اطلاعات شخصی را یاد بگیرند. در نتیجه، نگرش به حریم خصوصی نسبتا پویا است.
      دختر ۱۶ ساله‌ای به نام لوییز در تعریف حریم خصوصی می‌گوید: «اینکه بتوانید اطلاعات شخصی‌تان را برای خود نگه دارید بدون آنکه نگرانی در مورد سایر افراد پیدا کنید.» با توجه به این تعریف، دشوار است ادعا کنیم که شخصی می‌تواند به ‌صورت آنلاین خصوصاً در شبکه‌های اجتماعی به حریم شخصی واقعی دست یابد. لوئیز در ادامه می‌گوید همیشه وقتی با مردم صحبت می‌کند یا اطلاعات شخصی را به آنها می‌گوید، نگران است، زیرا می‌توانند از اطلاعات او عکس بگیرند و برای دیگران ارسال کنند. او همچنین در مورد هکرها و دولت نیز ابراز نگرانی می‌کند. به گفته او خیلی آسان است که دولت بتواند وارد حساب کاربری یا توییتر او شود و جزییاتی مثل اینکه او کجاست، با چه کسی دوست است و به کدام مدرسه می‌رود را پیدا کند. هرچند لوئیز می‌داند بعید است این اتفاق بیفتد، اما آگاه است که می‌توان حریم خصوصی او را از این طریق نقض کرد. با این وجود، آیا این درست نیست که مقامات دولتی می‌توانند به‌راحتی وارد فضای واقعی شوند و این اطلاعات را سرقت کنند؟ نوجوانان بر این باورند که قرار دادن حساب‌های خود به‌صورت خصوصی از آنها محافظت می‌کند همانطور که با قفل کردن در جلوی خانه می‌توان از خانه محافظت کرد.
      برخی از نوجوانان نیازی به خصوصی‌سازی حساب‌های خود در رسانه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام نمی‌بینند، زیرا معتقدند می‌توانند اطلاعاتی را که در اختیار دیگران قرار می‌دهند، کنترل کنند. آنها یک اکانت اینستاگرام عمومی هم دارند. این بدان معناست که اگر کسی در پروفایل آنها جستجو کند، قادر به مشاهده آن خواهد بود. درواقع بسیاری از افراد نیازی به خصوصی‌سازی حساب‌های خود ندارند، زیرا اطلاعات شخصی‌ای را که نمی‌خواهند مردم بدانند، نشان نمی‌دهد.
      مهم‌ترین مساله این است که باید به نوجوانان بیاموزید که چگونه ایمن باشند. آنها نیاز دارند به آنها آموزش داده شود که چگونه اینترنت را اداره کنند که اطلاعات شخصی زیادی فاش نشود. از آن طرف، برخی از بزرگسالان باید بپذیرند که تلفن‌های هوشمند همه جا هستند و شرایط امروز را با «روزهای خوب قدیمی» و آنچه قبلا نوجوانان دوست داشتند، مقایسه نکنند. باید شرایطی فراهم شود تا نوجوانان نیز با خیال راحت و عاقلانه در این دنیای جدید حرکت کنند.

      کلمات کلیدی

      قوانین اتحادیه اروپا ، فضای مجازی ، آسیب های تکنولوژی ، محدودیت سنی در اینترنت

      منبع اصلی مقاله


      منبع درج


      منابع


      نظر کاربران
      نام:
      پست الکترونیک:
      شرح نظر:
      کد امنیتی:
       
تمامی حقوق برای مرکز ملی فضای مجازی محفوظ است. هر گونه کپی‌برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.